Het verhaal achter een muziekstuk van de maand april: HIGH TIDES

In aanloop naar de pianoconcerten in de komende septembermaand is dit een maandelijkse rubriek waar we het verhaal, de achtergrond en de betekenis van de pianostukken van Ciro Perrino belichten. Dat betreft de pianostukken die mogelijkerwijs aanstaande september op de concerten gespeeld gaan worden.
We doen dit als volgt. Allereerst vertelt Ciro iets over het ontstaan van het stuk en de bedoeling die hij er mee heeft. Daaronder wordt Ciro geïnterviewd door mij (de webbeheerder: zie contact) naar aanleiding van het verhaal dat hij heeft verteld.
Onder dat interview kunt u via youtube het besproken stuk ten gehore brengen.
De maand april bespreken we het nummer HIGH TIDES van het album BACK HOME.

Ciro’s verhaal
Ik wilde dit nummer eigenlijk uitbrengen op het vorige album PICCOLE ALI NEL VENTO, maar ik voelde dat het nummer nog niet klaar was. Ik voelde de behoefte om het steeds maar weer opnieuw te spelen. Elke keer  als ik achter de piano ging zitten, gaf dit nummer mij een gevoel van kwetsbaarheid en onzekerheid. op een gegeven moment realiseerde ik mij, dat het probleem in de vele verschillende uitvoeringen, hem zat in de lengte van de verschillende delen van het lied. De kern van het probleem zat in het afwisselen van langzaam spel met korte versnellingen, terugkerende momenten van rust en stilte en het bewerkstelligen van een gevoel van beweging.
Daarom besloot ik het de titel HIGH TIDES te geven. In het begin had ik geen visioenen. Naarmate ik de compositie steeds meer speelde, ontstonden er beelden bij mij van zeewater dat het strand beroerde. Op verschillende momenten deden de beelden mij denken aan het komen en gaan van de golven. Ik zag toen ook de getijde verschillen van de zee, het opkomende water dat het strand bedekte en het terugtrekkende water dat het strand weer vrijgaf in een eindeloze herhalende beweging. Ik zag de rustige ademhaling van de branding op het zand en op de steentjes van het strand gedurende de nacht verlicht door de volle maan.

Interview

In je werk zijn er meer titels van muziekstukken die verwijzen naar het water. Wat is de rol van het water in je werk?

Laat er geen twijfel over bestaan dat de aanwezigheid van het element “Aqua” in mijn verbeelding een belangrijke rol speelt. Ik ben geboren in een stad ( Sanremo) aan de Middellandse Zee. Ik ben altijd geroerd geweest door de sfeer, die de enorme uitgestrektheid van de zee bij mij oproept. Ik houd zowel  van de zee, die altijd in beweging is, alsook van een stromende bergbeek of zelfs van de rust van een meer. Ik ben gevoelig voor het magnetisme dat water met zich meebrengt. Tenslotte is water het element in de baarmoeder, waarin we de eerste negen maanden van ons leven op deze planeet doorbrengen.

Ik ben een Hollander. De Hollanders zijn gewend aan de strijd met het water. Het water klopt op onze deur, we bespreken het probleem en uiteindelijk hebben we de oplossing gevonden. We ervaren dan rust. Voor mij is HIGH TIDES het verhaal van de Hollandse strijd tegen het water en de overwinning op het water. LUCTOR ET EMERGO. Wat vind je van deze gedachte?
Toen ik HIGH TIDES schreef, dacht ik onmiddellijk aan de zee en haar eeuwige beweging van eb en vloed. Maar hier is het magische! Ik dacht nooit aan de zee waar ik bij woonde en waar ik aan gewend was. Inde Middellandse zee is er vrijwel geen getijde wisseling. In gedachte zag ik hoorde ik een zee die noordelijk gelokaliseerd was. Nu begrijp ik dat het de Noordzee was met de nederlandse stranden. Ik geloof in deze aannames. De ruimte en de tijd zijn abstracies die ons beïnvloeden. Op dit punt ben ik er zeker van, toen HIGH TIDES ontstond, dat het gewijd was aan de Nederlanden. In mijn visie was ik met mijn ogen gesloten juist voor de zonsondergang gericht op het Noorden.

Is het makkelijk om een compositie te schrijven zonder beelden in je hoofd te hebben of zijn er altijd beelden  in je hoofd?
Heel vaak draagt de muziek al een beeld met zich mee. Soms is het een silhouet, het is wazig maar het bestaat al wel. Dan neemt het steeds meer vorm aan en komt met steeds meer kracht naar voren. Op zulke momenten gaan mijn gedachten uit naar een titel. Het is misschien vreemd maar dat is bij mij al gebeurd. Een simpel akkoord of een arpeggio opent meteen een nieuwe wereld. Maar het kan ook gebeuren met een enkel beeld en, geleid door mijn vingers die over de toetsen bewegen, ontstaat dezelfde conclusie. Maar in mijn ervaring gebeurt het zelden op deze manier.

Is een gevoel of stemming genoeg om een compositie te maken of is dit juist storend?
Ik denk dat een bepaalde beweging, hoe klein ook, van het Hart ende Ziel genoeg is om de componist in de positie te brengen om te schrijven en een gevoel of emotie om te zetten ineen muziekstuk. Soms is het een denkbeeld, maar wanneer hier sprake van is, groeit dit snel in onze fenomensale wereld en ontwikkelt zich dit verder. Zo gaat dat bij mij tenminste.

Zijn water, vuur, lucht en aarde stimulerende zaken voor het componeren in de letterlijke zin of meer in de symbolische zin van het woord?
Vivaldi zei al dat muziek geboren is uit de natuur. Hoe zouden we zijn prachtige “Vier Jaargetijden” kunnen vergeten? Ik ben het hier helemaal mee eens. Na het wandelen in het bos in de herfst met de vallende bladeren en het zachte tapijt onder mijn voeten van de gevallen bladeren, ben ik er zeker van dat, als ik thuis kom, en mijzelf achter de piano zet, ik geïnspireerd ben. Vaak klopt er dan een nieuwe melodie aan de de deur van mijn hart om verder uitgediept te worden.

Welke kenmerken in een compositie dragen bij aan de voldoening na het voltooien van een compositie? Heeft de tijd die het kost om een compositie te voltooien hier iets mee te maken?
Wanneer een compositie is voltooid, ervaar ik een gevoel van balans en een gevoel van rust. Alles stroomt heel soepel. Maar het is niet altijd zo dat een compositie me direct dat gevoel geeft. Soms duurt het een hele tijd voordat ik de rust en balns met mijn compositie heb gevonden. HIGH TIDES bijvoorbeeld nam een tal jaren voordat het de huidige vorm heeft gekregen. Als ik het nu speel geeft het mij een gevoel van vrede en gemoedsrust. Aanvankelijk maakte de compositie me erg onzeker en kwetsbaar.

HIGH TIDES