Het verhaal achter een muziekstuk van de maand februari: BLOSSOMS

In aanloop naar de pianoconcerten in de komende septembermaand is dit een maandelijkse rubriek waar we het verhaal, de achtergrond en de betekenis van de pianostukken van Ciro Perrino belichten. Dat betreft de pianostukken die mogelijkerwijs aanstaande september op de concerten gespeeld gaan worden.
We doen dit als volgt. Allereerst vertelt Ciro iets over het ontstaan van het stuk en de bedoeling die hij er mee heeft. Daaronder wordt Ciro geïnterviewd door mij (de webbeheerder: zie contact) naar aanleiding van het verhaal dat hij heeft verteld.
Onder dat interview kunt u via youtube het besproken stuk ten gehore brengen.
We beginnen de maand februari met het pianostuk BLOSSOMS van het album BACK HOME.

Ciro’s verhaal
De eerste opzet voor BLOSSOMS dateert uit de periode toen ik materiaal aan het verzamelen was voor het album DE RERUM NATURA in 1996.
Ik herinner me dat ik de klanken  van de piano wilde mengen met de kracht van een compleet orkest. Ik ondernam vele pogingen maar ik slaagde er niet in om een dialoog te creëren tussen de klanken van de piano en het  orkest. Toen ik mij realiseerde dat de piano compositie een eenheid op zichzelf vormde, begreep ik pas waarom de dialoog niet tot stand kwam.
De compositie was er niet naar om ondersteund of overschaduwd te worden door orkestrale inbreng. Dus heb ik de compositie toen gelaten voor wat het was en bewaard.
Toen ik materiaal voor het album BACK HOME begon te schrijven en te verzamelen, herinnerde ik mij de compositie. Deze was intussen  bijna twintig jaar oud.
Voor mij was de compositie nog steeds een delicatesse en springlevend.
Mijn visie op de titel BLOSSOMS is altijd hetzelfde gebleven sinds het schrijven van de compositie. Het verlangen om blootsvoets in het lange voorjaarsgras te wandelen  te midden van  duizenden bloemtoppen  die op het punt staan om uit te komen.

Het interview

Hoe is je werkwijze? Componeer je eerst een muziekstuk waar je de titel bij zoekt of ga je uit van een titel waar je de compositie aan wijdt?
Ik laat me altijd door de muziek begeleiden, de muziek wijst me de weg. Wanneer ik mijn handen op de toetsen leg, weet ik nooit wat er gaat gebeuren. Ik probeer eerst mijn gevoel te volgen. Hoe later de ratio aan bod komt hoe beter het is.
Soms is het de titel die beelden oproept en de compositie beïnvloeden. Andere keren is het de bijna of volledig voltooide compositie die bepaalt hoe de compositie genoemd wordt. Doorgaans geeft de compositie meestal de aanwijzingen voor de titel.

Hoe lang heb je aan deze compositie gewerkt?
Eerlijk gezegd komt BLOSSOMS uit een andere tijd. Ik zou zeggen ongeveer twintig jaar geleden, toen ik muziek schreef voor het album DE RERUM NATURA.
In de loop van de tijd heb ik het herhaaldelijk opgepakt en gespeeld. Ik hield ervan om op de piano de hele reeks te spelen, zoals je nu op het album BACK HOME kunt horen. Maar er waren altijd tegenstrijdige gevoelens. Soms voelde ik vreugde , soms neerslachtigheid.

Ben je daarvoor in een bepaalde stemming en is het mogelijk deze stemming vast te houden  gedurende het componeren van Blossoms?
Zoals ik zei: ik had er een ongemakkelijk gevoel bij waardoor ik me niet op mijn gemak voelde. Ik voelde de kracht van de compositie BLOSSOMS. Maar ik kon er geen richting aan geven.

De compositie BLOSSOMS is eigenlijk 20 jaar oud. Heb je nog bepaalde herinneringen aan dit stuk en dateert de titel ook uit die tijd of is de titel recentelijk ontstaan?
De herinneringen uit die tijd, ongeveer 20 jaar geleden staan mij nog helder voor de geest. Ik had toen nog geen concrete plannen voor een project dat volledig aan de piano was gewijd. Mijn aanpak toen was nog steeds om piano en orkest tot een geheel samen te voegen met als achterliggende gedachte een dialoog tussen de piano en het orkest.
Verwijzend naar de titel kan ik zeggen dat dit vanaf het begin altijd BLOSSOMS is geweest. Vanaf het begin stond mij het beeld voor ogen van een groot veld vol ontluikende bloemen in de lente.

20 jaar geleden kon je de dialoog tussen de piano en het orkest niet goed tot stand brengen omdat het pianostuk op zichzelf stond. Met wat voor gevoel heb je het stuk in die tijd terzijde gelegd en wat voor gevoel heb je er nu over vergeleken met die tijd?
Het gevoel dat ik had toen ik het terzijde legde was een gevoel van mislukking. Ik speelde het stuk graag. Maar ik wilde het stuk laten komen tot een versmelting met het orkest. Mijn gevoel en stemming waren niet volkomen met elkaar in rust en evenwicht. Al deze 20 jaar zijn nodig geweest voor mij om te begrijpen dat BLOSSOMS een volledig op zichzelf staand pianostuk is en niet in de vorm van een dialoog met strijkers, houtblazers of slaginstrumenten gecombineerd moet worden. Van het begin af aan heeft het pianostuk mij deze signalen van onafhankelijkheid gezonden, maar ik heb ze nooit begrepen of gevoeld. Na zoveel jaren is het me nu duidelijk geworden.

Voor mij lijkt het pianostuk een metafoor een dialoog tussen een droom en de werkelijkheid. De droom over de schoonheid van de lente, de vreugde over het begin van nieuw leven en als tegenhanger in de dialoog de werkelijkheid van het leven waarin de dingen soms op een minder mooie manier verlopen. Herken je iets in deze metafoor?
Ik ben het met deze visie eens. Heel vaak wisselen de werkelijkheid, de realiteitszin en de denkbeeldige wereld elkaar af. Dit alles is gebeurd met BLOSSOMS en gebeurt nog steeds met BLOSSOMS dat zodoende een metafoor is voor leven, zelfs voor een uitwisseling van ruimte en tijd. Iets dat de ene keer klaarblijkelijk onzeker en ongemakkelijk kan zijn, maar op een ander tijdstip ervaren kan worden als helder en legitiem en zodoende nieuwe positieve motivatie kan geven.

BLOSSOMS