Het verhaal achter een muziekstuk van de maand maart: INTERLUDIO

In aanloop naar de pianoconcerten in de komende septembermaand is dit een maandelijkse rubriek waar we het verhaal, de achtergrond en de betekenis van de pianostukken van Ciro Perrino belichten. Dat betreft de pianostukken die mogelijkerwijs aanstaande september op de concerten gespeeld gaan worden.
We doen dit als volgt. Allereerst vertelt Ciro iets over het ontstaan van het stuk en de bedoeling die hij er mee heeft. Daaronder wordt Ciro geïnterviewd door mij (de webbeheerder: zie contact) naar aanleiding van het verhaal dat hij heeft verteld.
Onder dat interview kunt u via youtube het besproken stuk ten gehore brengen.
De maand maart bespreken we het nummer INTERLUDIO, te weten de pianoversie van het album BACK HOME  en de orkestversie van het album THE INNER GARDEN.

Ciro’s verhaal
Het verhaal over INTERLUDIO gaat erg ver terug. Deze compositie verscheen voor het eerst op het album THE INNER GARDEN, dat in 1992 uitkwam.
Bij die gelegenheid, indachtig mijn bedoelingen om klank samples te versmelten met elektronische en orkestrale klanken, had ik een bewerking in gedachte met de piano. Ik wilde een onopvallend zacht klanktapijt van strijkers op de achtergrond en een hobo die vol gevoel de rol van het zingen op zich nam.
Toen ik enige tijd later naar INTERLUDIO luisterde, besefte ik dat de compositie haar onafhankelijkheid en bekoorlijkheid behield zelfs als ik haar uitsluitend op de piano speelde.
De titel is ontleend aan de wereld van de klassieke muziek. Zowel toen als nu is INTERLUDIO een moment van uitstel, dat in het voorbijgaan verschillende sferen in elkaar over laat gaan.
Tijdens mijn pianoconcerten, waarin de composites in een specifieke volgorde van tijd worden gespeeld, helpt dit om de luisteraar in een wereld te brengen, waar de behoefte aan gevoelens wordt vervuld. Het gevoel van het inhaleren van een ademteug alvorens je reis te vervolgen.

Het interview

In wat voor gemoedsstemming was je in 1992 toen je dit muziekstuk componeerde?
In 1992 was ik in een fase van grote produktiviteit. Ik had al het materiaal voor THE INNER GARDEN in enkele maanden geschreven maar ik had wel de tijd genomen voor de arrangementen omdat ik het gevoel had dat  dit een grote test was na het album FAR EAST. Ik voelde een verantwoordelijkheid om mezelf en mijn publiek niet teleur te stellen.
Ik voelde me completer als componist met een scala aan gevoelens en het verlangen deze gevoelens te delen.

Wat was je bedoeling met dit muziekstuk?
Mijn bedoeling was, terwijl ik INTERLUDIO schreef in de versie die op het album THE INNER GARDEN verscheen, om een brug te slaan al luisterend naar het gehele album. Eigenlijk als een moment van rust en bezinning tussen de andere muziekstukken. Een uitnodiging tot ontspanning.

De orkestrale versie van INTERLUDIO lijkt geschreven te zijn voor de componist zelf om uitdrukking te geven aan verdriet en rouw . De strijkers lijken dat sterke gevoel van verdriet te geven, het verdriet van de componist zelf?
Ja, dat is zo. Verdriet, misschien meer melancholie, is een van de gevoelens, die ik goed ken. In deze context is dat wel duidelijk. De strijkers helpen je met ondersteunen, zoals een zacht muziektapijt, terwijl aan de hobo de taak toekomt om verdriet en de melancholie tot uitdrukking te brengen.

De pianoversie van INTERLUDIO schijnt meer voor de luisteraar geschreven te zijn als een soort troost voor de luisteraar die zijn/haar rouw en verdriet heeft. Wat vind je van deze gedachte?
Dat is beslist waar. De pianoversie is veel intiemer. Het helpt veel meer om bij het gevoel en de emotie van het verdriet te komen. Deze versie kan gemakkelijker door de componist en de vertolker bij de luisteraar gebracht worden. De intense dialoog vindt plaats tussen de vertolker en de luisteraar en beiden ervaren op dat moment hetzelfde gevoel. Ik ben het er mee eens dat  er een grote troostende kracht uit gaat van deze compositie. Dat is tevens de grote kracht van muziek.

Wat is voor jou het verschil tussen de orkestrale en de pianoversie van INTERLUDIO?
Ik zou willen zeggen dat er geen verschillen zijn. Juist na enige tijd merk ik dat beide versies volledig zijn. Wat ik in de orkestrale versie niet goed tot uitdrukking kon brengen, lukte me in de pianoversie veel beter. Op de achtergrond van de pianoversie is er zeer discreet een piano arpeggio, terwijl in de orkestversie de strijkers en de hobo als hoofdrolspelers deze ruimte vulden. Op het album BACK HOME is de piano de enige hoofdrolspeler.

Ik heb het gevoel dat de orkestrale versie van INTERLUDIO  met pijn in het hart is geschreven. Tegelijkertijd is de compositie rustig en sereen. Het lijkt wel een kameraad, die je troost biedt. Het laat zien dat in verdriet iets moois kan schuiIen, de kwetsbaarheid van het leven? Komt dit je bekend voor?
Ja, dat is waar. Toen ik INTERLUDIO schreef, heel erg in het begin, voelde ik breekbaarheid en leegheid, zinloosheid. Het verdriet en de melancholie kunnen echter heel goed de creativiteit voeden, wanneer ze samengaan met gemoedsrust en niet met een gevoel van frustratie. Zo kunnen ze de gemoedsrust ondersteunen. Aan het einde  zei zelfs Beethoven “In de pijn zit de vreugde”.

De pianoversie van INTERLUDIO lijkt toegankelijker omdat het als een kameraad troost biedt voor de luisteraar, het lijkt meer ruimte te geven voor een dialoog met de muziek in tegenstelling tot de orkestrale versie die zo sterk gebonden lijkt aan de componist dat de luisteraar alleen geraakt kan worden door het verdriet van de componist. Hoe denk jij daar over?
Ik denk dat dezelfde compositie, die op twee verschillende manieren is gearrangeerd, gelegenheid biedt om verdieping te zoeken naar onze kern. Er zijn talloze voorbeelden in de klassieke maar ook in de popmuziek. Het doet me denken aan “Pictures at an Exhibition” door Mussorgsky. Beide vormen zijn fascinerend zowel de pianosolo, het meest intiem, als ook de orkestratie van Ravel die boeiend en majestueus is. Ook denk ik aan composities die Sakamoto speelde en vaak uitvoerde voor de piano alleen of met een ensemble met instrumenten of met elektronica. Ik denk, dat degenen, die met hun hart luisteren naar welke compositie dan ook, in intiem contact kunnen komen met datgene dat de componist wil uitdrukken met zijn compositie. INTERLUDIO is geen uitzondering. Het is een brug tussen hart en ziel van twee mensen. Een heel intieme dialoog.

INTERLUDIO met orkest

INTERLUDIO met piano